Šta znače brojevi u bar kodu pitanje je koje često zanima potrošače koji žele saznati više o porijeklu i identitetu proizvoda koje kupuju. Iako bar kod na prvi pogled djeluje kao niz nasumičnih cifara, svaki njegov dio ima jasno definisanu ulogu u globalnom sistemu identifikacije robe.
Najčešće korišteni standard u Evropi je EAN-13 bar kod, koji se sastoji od ukupno trinaest cifara. Taj broj omogućava proizvođačima, distributerima i trgovcima da precizno identifikuju proizvod u prodajnim i logističkim sistemima.
GS1 prefiks i česta zabluda o porijeklu
Prve cifre u EAN-13 bar kodu predstavljaju GS1 prefiks. Ovaj dio označava organizaciju ili državu u kojoj je kompanija registrovala svoj bar kod. Često se pogrešno tumači kao zemlja proizvodnje, ali to ne mora biti slučaj.
GS1 prefiks pokazuje isključivo gdje je kompanija dobila pravo na korištenje bar koda, dok se sam proizvod može proizvoditi u drugoj zemlji.
Oznaka proizvođača i proizvoda
Nakon početnog prefiksa slijedi niz cifara koji pripada proizvođaču. Riječ je o jedinstvenoj oznaci koju svaka kompanija dobija prilikom registracije u GS1 sistemu. Dužina ovog dijela može varirati, u zavisnosti od broja proizvoda koje firma ima u ponudi.
Sljedeće cifre odnose se na sam proizvod. One označavaju konkretan artikal, uključujući pakovanje, zapreminu ili varijantu proizvoda. Zahvaljujući ovom dijelu, moguće je razlikovati proizvode istog brenda koji se razlikuju po detaljima, poput ukusa ili gramaže.
Kontrolna cifra i provjera tačnosti
Posljednja cifra u bar kodu ima posebnu ulogu. Riječ je o kontrolnom broju koji se izračunava matematičkom formulom na osnovu prethodnih cifara. Njegova svrha je da spriječi greške prilikom skeniranja ili ručnog unosa.
Ako se prilikom očitavanja pojavi greška, kontrolna cifra se neće podudarati s izračunom i sistem će signalizirati neispravan unos.
Razlika između EAN i UPC bar koda
Pored EAN-13 standarda, postoji i UPC bar kod koji sadrži dvanaest cifara. Ovaj format se najčešće koristi u Sjedinjenim Američkim Državama i Kanadi. Struktura je slična, dio koda označava kompaniju, dio proizvod, dok završna cifra služi za kontrolu tačnosti.
Glavna razlika između ova dva standarda je u broju cifara i regionalnoj primjeni, dok je osnovni princip identifikacije proizvoda isti.